Bokmelding av «Hodejegerne»

HodejegerneBoka eg skal vurdere heiter Hodejegerne og kjem inn under sjangeren kriminallitteratur. Forfattaren er ingen ringare enn Jo Nesbø. Boka vart filmatisert på i 2010, og det jobbas med ein versjon på amerikansk. Boka vart første gang utgitt på Aschehoug i 2008.

Jo Nesbø (født 1960) er ein anerkjent krimforfattar, særlig har romanane med etterforskaren Harry Hole begeistra lesarar både i inn- og utland. Bøkene til Jo Nesbø er oversatt til 37 forskjellege språk og han har fått tildelt ein rekke prisar.

Roger Brown er ein liten mann med stor suksess som hodejeger. Han har ei vakker og dyr kone, eit alt for dyrt hus og ein alt for dyr bil. Når inntekta som hodejeger ikkje strekk til, har han ei biinntekt å støtte seg på, han arbeider nemleg også som kunsttjuv.

Under opninga av galleriet til kona, finn han eit kustmaleri som kan løyse alle hans økonomiske problem for resten av livet. Eigaren, Clas Greve, kjem han i kontakt med i forbindelse med jobben som hodejeger. Eit tjuveri til, så er det over. Men ting er ikkje alltid slik dei ser ut, ei heller i dette tilfellet…

Boka er skrive med eit enkelt språk og korte setningar, det gjer ho lett å lese. Ho er skrive slik at du aldri klarer å gjette deg til kva som kjem til å skje på neste side. Samtidig er det ikkje slik at du må sitte konsentrert for å få med deg handlinga. Boka vil derfor fenge både dei som les bøker for hjernetrim, og for oss som ønsker noko lettlest utan for mykje tenking. Boka er slik at du sit med hovudpersonens følelsar på fanget. Du kan derfor kjenne deg igjen i reaksjonmønstret til hovudpersonen og av den grunn ha ei viss forståing for og sympati for «tjuven».

Dette er ein klassisk Jo Nesbø-bok kor det ikkje er eit klart høgdepunkt, derimot ein rekke periode der spenninga er på topp og du er fanga inne i historia/handlinga. Det betyr ikkje at den er dårlig, tvert om heile boka er spennande. Når den da daler litt i spenning er det godt ein får litt slakk og kan hente seg inn igjen. Jo Nesbø har skrive fleire bøker der han skriv om personer som ikkje er vellykka jfr. Harry Hole. Hovudpersonen er god på eit område, der han ikkje får full annerkjenning på grunn av sine «unotar» på andre område. Her skriv han også enkelt. Han er kanskje ute etter å vise at ein må sjå bak fasaden?

Det berre ein ting meir å seie, boka ender overraskande og er full av spenning.

Elev 11STD

Advertisements

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s